Zeven keer op rij Belgisch kampioen Mountainbike Marathon

Sinds 2013 is ze niet te stoppen. Vorig jaar werd Alice Pirard (31) voor de zevende keer op rij Belgisch kampioen Mountenbike Marathon. Naast haar dagtaak en wedstrijden op verschillende continenten deelt ze graag haar passie en kennis via vzw HOOT (Gent). “De focus ligt nu meer op het avontuur en de beleving.”

door Sandra Van den Hecke

Wanneer en hoe is de liefde voor de fiets ontstaan? 

Alice Pirard: Op mijn dertiende heb ik de stap naar het wegwielrennen gezet. Ik kreeg de kans om met de nationale ploeg de wereld rond te reizen. Hier is naast de liefde voor de fiets ook de liefde voor het reizen ontstaan. De passie voor het mountainbiken kwam pas veel later, eigenlijk door mijn vriend. 

Je bent zeven keer na elkaar Belgisch Kampioene geworden Mountainbike Marathon. Wat ligt aan de basis van dit succes?

Mijn eerste Belgische vind ik eigenlijk de mooiste. Maar het is niet zo eenvoudig om er elk jaar opnieuw te staan. Je moet jezelf fysiek en mentaal voorbereiden op dié dag.

Ja, wat ligt aan de basis? Een goede voorbereiding, techniek, focus en karakter, de wedstrijd duurt vier tot soms zes uur. 

Wat is het verschil tussen Mountainbike Cross Country en Marathon?

Er zijn eigenlijk drie disciplines. De Mountainbike Cross Country is een kort en herhalend parcours met inspanningen tot anderhalf uur. Dit kan je verkennen en de beste lijnen uitstippelen. Mijn favoriete discipline is de Mountainbike Marathon, dat is één grote lus van 60 kilometer tot soms 160 kilometer waarbij je toch een inspanning levert van minstens vier uur. Daarnaast zijn er ook de Meerdaagse wedstrijden. Dat zijn rittenkoersen met dagelijks een marathon. Zulke wedstrijden liggen mij het best. Het avontuur, de indrukwekkende omgevingen, de uithouding en er dagelijks staan. 

Wordt er soms ook in teams van twee geracet?

Ja. Zo’n wedstrijd schept echt een band. Het is een avontuur dat je samen beleeft. 

Hoe ga je om met de voorzieningen en voeding tijdens zo’n meerdaagse wedstrijd?

In sommige wedstrijden kan je kiezen tussen hotel en tent. Maar heeft iedereen hetzelfde comfort. 

Herstel heeft veel te maken met voeding. Niet alleen tijdens de wedstrijd maar ook tijdens de voorbereiding. Door een schouderletsel in 2016 kreeg ik twee maanden verplichte rust. Op zoek naar een snellere genezing ben ik in de veganistische levensstijl gerold. Ik noem het eigenlijk liever ‘plant based’-eten. Het gaat deels om wat je niet eet, maar ook om wat je meer eet. 

Welke doelen stel je nog voor jezelf? Nummer acht? 

Niet per se. Maar als ik in vorm ben, ga ik ervoor. Mijn doelen zijn doorheen de jaren gewijzigd. De eerste jaren waren vooral gericht op het leveren van prestaties. Nu ligt deze meer op de beleving. Als mijn voorbereiding volgens plan is verlopen, dan rijd ik voor de prijzen. Er zijn nog tal van wedstrijden waaraan ik wil deelnemen. 

Binnen het mountainbiken is het verschil tussen mannen en vrouwen opmerkelijk kleiner dan op de weg

Alice Pirard

Waarom komen de prestaties van de mountainbikers zo weinig in de media? 

De Cross Country is een olympische discipline en als wielrenners zoals Mathieu van der Poel meerijden wordt er al eens iets uitgezonden bij ons. De kampioenschappen en de Wereldbeker van de Cross Country worden toch wel live uitgezonden op RedBull.tv. Een Marathon is moeilijker in beeld te brengen. Je moet al met een quad of een drone aan de slag en bovendien nog vaak in een bosrijke omgeving. Een uitdaging, maar ik bekijk het positief, de aandacht groeit.

Mannen zoals Bernal, Sagan, Van der Poel tonen ons dat de mountainbike een meerwaarde is voor wegwielrenners?

In andere landen wordt de mountainbike vaak gebruikt als tussenstap naar het wegpeloton. Bij ons is dat wegwielrennen en in mindere mate ook veldrijden zo populair dat veel jongeren direct daarin uitkomen. 

Ik heb de voorbije zes jaar het geluk gehad om met een team (Merida-Wallonie MTB Team) te mogen werken. Werken op techniek, stage, internationale wedstrijden, je meten met de wereldtop, dat werkt echt motiverend.

Bij het wielrennen horen we vaak spectaculaire bedragen. Is het mogelijk om te leven van de mountainbike sport?

Er zijn maar een beperkt aantal Belgische mountainbikers die dat kunnen. Ikzelf kan dat niet, maar ik krijg wel ondersteuning van partners voor materiaal en verplaatsingen. Binnen het mountainbiken is het verschil tussen mannen en vrouwen opmerkelijk kleiner dan op de weg.  In Zuid-Afrika (Cape Epic) bijvoorbeeld is het prijzengeld voor mannen en vrouwen niet alleen gelijk maar ook een pak hoger dan bij ons. 

Je bent in Wallonië geboren maar je bent naar Gent verhuisd?

Ja, ik woon al veertien jaar in Gent. Ik ben verhuisd om osteopathie te studeren. En natuurlijk is er ook mijn Vlaamse vriend.

Trainen is in Gent wel een pak moeilijker?

Mijn voorbereiding doe ik gedeeltelijk op de weg gecombineerd met stages in het buitenland waar echt op techniek wordt getraind.

Samen met Michiel Van Aelbroeck zijn jullie in jullie vrije tijd ook nog eens aan de slag bij vzw HOOT. Wat doen jullie met die vzw?

Met een team begeleiders delen wij onze kennis en passie. Wij organiseren techniektrainingen voor beginners en gevorderden (stuurvaardigheid, hindernissen, dalen, …) binnen en buiten Gent. Iedereen kan zijn grenzen verleggen op een veilige manier met de nodige begeleiding. We organiseren dat niet alleen in Gent maar ook in Spa of de Vlaamse Ardennen. Daarnaast organiseren wij ook sleutelsessies in ons atelier: onderhoud, herstellingen, tips enzovoort.

Op de HOOT vzw Facebook pagina vind je meer informatie over de trainingen.

Nog een tip voor amateurmountainbikers? 

Hou het fun! En geniet vooral van de natuur. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *